დავლათის, იღბლის მქონე, სვებედნიერი
- ალუდა ქეთელაური კაცია დავლათიანი („ალუდა...“, 1);
- ადუღე, გრძნობა ადუღე, ჭკვა იქმნას დავლათიანი] („მგოსანს“);
- რორცა რას შესომ, მაშინა ცი ვარ დავლათიანი („ფშაველი ლოთის სიმღერა“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.