დალევ-ს

1. მოსპობს, დაღუპავს, გაწყვეტს.
    

   „მაშ რა უნდა ვქნათ, ხომ ჰხედავ, ფშავლები მტერმა დალია?!“ („გიგლია“, I)

   ღივად დალევს - დედაბუდიანად მოსპობს, თესლს გაუქრობს.

   „მოსვენებას არ მოგვცემენ ეგენი, თუ ღივად არ დავლიეთო, უთქომ მტერსა" („აფხუშოობა“).

2. გააფუჭებს, წაახდენს (ჭირნახულს).
    

   „სად ვინა ხართ, დალია ხბუებმა ყანა, მწერელ-ჩვილებო?l“ („დარეჯანი“, I).

3. მოიტაცებს, წაიღებს (ზვავი, წყალი).
    

   ეგებ დაგლიოს იორმა, მე დამრჩეს შენი კუფჩები („ფშაველი და...“, XI);

   (არაგვი) ორწყალში ჩამასწევია, თათრის ჯარ დაულევია („გაზაფხული“);

   (გამახარემ) სამოცამდე თივა ააგო მთაში, მაგრამ ისიც „დასაგულო“, ისეთ ბინაზე დასაყენებელი, რომ თოვლის ზვავს არ „დაელია“, არ „ჩამოეყარა“ ე. ი. არ წამოეღო („ფშაველი და.,“ III),

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.