თოფს (ხანჯალს) დაარტყამს.
- მოქიშპე არ გაუშვია, რო არ დაეცეს ხანჯარი („გაზაფხული", – მიწა);
- ერთხელ ხარისათვის უნდა დაეცა თოფი, მთელის თავისს ტანით ედგა წინ ელიზბარს („ნადირთა პატრონი“).
- კივილს დასცემს - დაჰკივლებს.
- „მეცხვარემ დაგვცა კივილი" („შვლის ნუკრის. ნაამბობი“), გულს ქვაზე დასცემს გულბოღმიანი, გამწარებული ვეღარ მოისვენებს, მკერდით ქვას დაეყრდნობა.
- (ხოხობო), ბოროტის გამწარებულმა გული დასცოდი ქვაზედა („ფშავლები“, – ძველს).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი