ს-დებ-ს

1. სთხლეშს, ურტყამს.
    

   „ვაჟო,.. ხო უყურებ ამ ჯოხსა, შიგ თავშია გდებ“ („ფშაველი და...“, X).

   იხ. აგრეთვე: სდვა
2. დადებს.
    

   „მითხარ, გეთაყვა, შენს ფოთლებს შორის ბინა ხომ არ სდვა ჩემმა ტრფიალმა?“ („პოეტი და მისი ნუგეში“).

   სახელს სდებს - როდესაც „სახელს სდებს! დედაკაცი, უჭერია ხელში რკინის საფხეკელი, რომელზედაც ნაღვერდალი დევს“ („ფშაელები“ – ძველს).

   იხ. აგრეთვე: შა-ს-დებ-ს:სახელს შასდებს, სახელ-ი
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.