მცენარეა, ნესტიან ადგილებში იზრდება, აქვს ღრუ ღერო, დიდი ფოთლები და ქოლგასავით შეკრული თეთრი ყვავილები. ქოხის გარშემო ტყედ იდგა დიყი და შუპყა მწვანია („ეთერი“, V); წყლის პირას ვიჯექ და დიყის სტვირს ვაკეთებდი („პატარა ნწყემსის ფიქრები“).
- დიყიან-ი: (კაცი) ხან თავს დააჩენს კლდის პირზედ, ხან დიყიანში ხტებოდა („გიგლია“, VI).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.