დობილ-ი

1. დადნაფიცი, მეგობარი ქალი.
    

   მამაკაცებს დედაკაცებიც არ ჩამორჩებიან ისინიც ლექსობენ თავის ჭირ-ვარამზე.

   იმათაც აქვსთ საკუთარი ჭირი და ლხინი, საკუთარი დობილები და ძმობილები („ძე და ახალი ფშავლ. პოეზია“).

2. ,,ხატსა ჰყავს მოსამსახურენი ჩაფრებივით, რომლებსაც ხატის დობილები ანუ ,,მხავანნი“ ჰქვიან. ხატს ვისიც ჯავრის ამოყრა უნდა, ამ ,,მხავანთ მიუსევს“. ხატის დობილების მოსამადლიერებლად ფშაველი დედაკაცი აცხობს „სადობილოებს, „ზხმაიადებს“ (ვაჟა) („ფშავლ, ამაოდ-მორწმ.“).
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.