ალვა

1. ალვის ხე.
    

   არც ალვა მინდა, წალკოტის მეფე, იმას მირჩევნის კლდეებზე ღვია („მესტვირის ანდერძი“).

2. ალის მოდება; ძლიერი სიყვარული.
    

   ქალი სხვა ვაჟს მიჰყვება, სხვა ქალის წაწალს და ამგვარად იბადება „შორით დაგვა, შორით ალვა“ — ჩნდება დარდი, ვარამი, — პირობები პოეზიისათეის („ფშავლები“ გზად).

3. ჰალვა.
    

   დავაცხობინე ნაზუქები, გავაკეთებინე გოზინაყი, ალვა („საახალწლო სიზმარი“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.