თავმომწონე, ამაყი.
- „ქალავ თავმამწონარაო. ქმარ-ყოფა თავსა დაგიცდის" („ფშ. დედაკაცის მდგომარეობა...·);
- „ციხე-გორობით მოსეეს ჩემთან მოიდა ისი და კიდევ სხვა რაიმ ეტანა, ყუნჭივით დაბალა, წვივსქელა, კისერჩაძვრენილა, თავმამწონარა რაიმა, გაპოხილა, ძველა ქუდის ჩაჩა ეხურა“ („დარეჯანი“, IV).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.