მოკლული ადამიანის სისხლი, რომელიც ან ისევ მკვლელობით უნდა ანაზღაურებულიყო, ანდა გარკვეული ნივთიერი საზღაურით.
- „როდესაც შერიგება მოხდებოდა, თავსისხლის საფასურის გარდა, გამოართმევდენ იმ ნივთს, რომელიც კი მოეწონებოდათ მოკლულის ნათესავებს“ („ფშავლების ძვ. სამართალი...“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.