ი!

1. ნაცვალს.
   ,,ის“, „იმ“ ნა( ფვალსახელთა ხმოვნითი ნაწილი. იხმარე ბა მსაზღვრელად.
    

   „ი თხა-ცხვრები სადღა გყავ, არ უნდათ იმათ მოძებნა?“ („საშობაო მოთხრ.- სტუმრები.

   (არწივი) ვიღასაც ემუქრება, აბრიალებს ი დიდრონს.. თვალებს“ („ქუჩი“).

2. შორისდ.
   იჰ.
    

   „ვერსაიდან მიეპარები, დედავ! მისაპარი არსაიდანა აქვს.- მიუგო სერეფენიამ.

   „ი, მიცქირე. მე მოვახერხებ.- სთქვა ჯავარ-ქალმა... („მელია–სერეფენია“, III).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.