მლოცველხალხს თავს მოუყრის ზატში და მწკრივად დასხამს.
- „ჯარი ქენით, დროა, ღამდება!“ - გაისმა ხმა („საშობაო მოთხრ.“, – ხატობა) ჩემი ჩემადა ვქენ ძალიან ვეცადე.
- „ერთი მელა დავიჭირე, მინდოდა გუდაში ჩამესვა, მაგრამ მე ჩემი და არ იქნა, ვერ მოვახერხე, გადამკაწრა ხელები იმ ღვთისაგან წყეულმა” („ცრუპენტ აღმზრდ.“, ნაწ II, თავი III)
- ძალს იქამს - მეტისმეტს იზამს, იძალებს.
- სხვას ყველას გაეძლებოდა, სურიელს ექნა ძალია;
- ვაჟსა წასძოვა ულვაში, ქალსა - გიშრისა თმანია („ფშავლები - ძველს), ნაგაბარს იქს - მილეწ-მოლეწავს, გაამტვერებს „ერთხელ კი სუ ნაგაბარ უქნავ მყინვართ ძაუგი“ („რამე-რუმე მთისა“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი