კილო

1. შნო, მოხერხებულობა, უნარი.
    

   საქმეს ძალი კი არა, კილო აკეთებს („ბათურის ხმალი“); ისწავლეთ ახალთ აბჯრის ხმარება, თოფ-იარაღის მოვლა და კილო („ქართ,. ქორწ. “).

2. მდგომარეობა
    

   „მემრე, გენაცვლე, რას კილოსა ხართ, ხო არავის რა გიჭირსთ დიდსა ან ბატარასა?“ („ფშავლები“, – შენამც...).

3. ისრის ყია, „ისრის ჩაჭრილი პირი, რომლითაც იგი მშვილდის ლარს ედება“ (ა. შან).
    

   ისრებს წებოთი ბრთეებს ვაკრავდით კილოს გვერდზე („საშობაო მოთხრ.“ – სტუმრები).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.