ლაჩა-ყბებ-ი

1. ყბები, ორივე ყბის ძვალი ერთად
    

   იმ ორაგულის ლაჩაყბებს გველის თვალთან ერთად ვინახავ“ („ცრუპენტ. აღმზრდ., ნაწ. I, თ. III).

2. ძველებური თოფის ის ნაწილი, სადაც ტალია (კაჟია) დამაგრებული.
    

   მესამე ლაჩა-ყბებზე კანაფს ახვევდა ჩახმახს და ტალს ისე ამაგრებდა, რადგან ბულღი დაეკარგნა („დათვი“, – ყველამ).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.