ლა ლე ლვ ლი ლო ლუ
ლაბ ლაგ ლაზ ლალ ლამ ლარ ლას ლაფ ლაქ ლაღ ლაშ ლაჩ ლაჭ ლახ

ლახავ-ს

  1. ფეხით თელავს.
     
    ყველამ ესე ქნას ვაჟკაცმა ვინც ლახნეს ესე ქვიშანი („სოფ. ხახმატი“).
  2. ჭყლეტს, ჭეჭჟავს.
     
    ყველამ იცის რომ ბერდანგის ტყვია შორს მიდის, – ახალი თოფი ტყვიასაც ძლიერ „ლახავს, სჭყლეტს („აფხუშოობა“).
    წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
ძირითად გვერდზე 10 საუკეთესოდაგვიკავშირდითLogin გვერდის დასაწყისი
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9