ლევა

1. ჟლეტა, სპობა.
    

   (ერეკლე) ჰკითხავს შინაურს ამბავსა თავისთა შეზდილთ ყმათაო, რომელთაც სიყრმე აქციეს სიბერედ მტრისა ლევაში („მოხუცის ნათქვამი“, IV).

2. ფუჭება, წახდენა (ჭირნახულისა და მისთ.).
    

   ჩემი ნათლია საღირი ხან უდროოდ ავარდება; ლევას ვერ მომაშლევინებს მაგ სახევის ჭალაზედა („ჩანაწ.“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.