მე!მეე!მეეე!

1. გაკვირვების შორისდებულია.
    

   „მე! დიდება შენთვისა, ჩემო სალოცაო“ („შთაბეჭდილებანი“, II);

   „მეე! რეები ხართ? ვინა ხართ?“ („საშობაო მოთხრ.“ - ნადირობა);

   „მეეე! ღმერთო დამწერე ჯვარი და ი ჩემის მამის სალოცავო“ („ფშაველი და“.., X).

2. დაცინვის შორისდებულია.
    

   „მეე! რა საელდო რამ არი! მაგის თავ-ცხვირი, მაგის კბილნიი„ მაგის წლიკენი (კანჭები)!“ („ფშავლები“, - შენამც).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.