უტევ-ს

1. უშვებს, ატარებს.
    

   „გზად არ მიტევდი მიმავალს, მავსებდი ცოდვაბრალითა" („გველის-მჭამელი,V, VI).

   იხ. აგრეთვე: მიტია
2. შეუტევს, მიეტანება მიუვარდება.
    

   „პირი ღააღო ვეება, ჩასაყლაპავად მიტია" („ბახტრიონი“, VIII).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.