აბა

1. შორისდ.
   უარყოფის შორიდებული
    

   არა! გაგიგონია|? შენც არ მომიკვდე?! „ნწ! აბა! არა ამაოა, წავიდა, მორჩა. („ცრუპენტელა აღმზრდელი.. ნაწ. I, თ. IV).

2. კიდეც, სწორედ, აი.
    

   ვინც იმას გასტეხს, ის არის,

   აბა, ის არის, ვაჟია („სადიდმარხეოდ“)

3. მაშ? (კითხვა)
    

   „აბა რა ვარ?“ (თარგმ.) („ბედნიერი დღე“, მოქმ. I, გამოსვ. V).

4. არიქა! (მოწოდება)
    

   „აბა, მდევარი, აბა, მდევარიო!“ – ყვირიან... („მელია-კუდიგძელია“, IV).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.