ნაღვაწი, ნაამაგარი; სახელი, დიდება.
- კაცო, მე და თორღვა ერთხელ „ფიხონში“ ვართ და ერთურთის მემჯობიას ჩვენი სალოცავების ნაპიროფლევზე ვესორბოითლებით (=ვებაასებით) ჩვენებურებს („რამე-რუმე მთისა“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.