ნიკორა

1. პირუტყვი (ან ნადირი) შუბლზე თეთრი ნიშნით.
    

   ნიკორა დათვმა, რომელსაც უფრო სიჭკვიანეზე თავი მოჰქონდა, ჩორბი დაჰკიდა (*** „გაცინოთ“)

   ნიკორა ხალხი (ფიგურ.) ადმინისტრაციის ხალხი (ვისაც ქუდზე უწყების განმასხვავებელი ნიშანი ეკრა).

   ნიკორა ხალხი გამრავლდა, ქვეყანაც იმათ ხელშია (ვარ.) („ქებათა-ქება“ – დროება).

2. ხარის (კამეჩის) სახელია. შინ ღმუის ხარი ნიკორა, ბანს აძლევს ქარის ღრიალსა („მამას ელიან ბალღები“).
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.