ოღონდაც

1. იტყვიან გაკვირვების დროს: აკი, ხომ.
    

   დავაცქერდი კარგად... ოღონდაც შევნიშნე, რომ ის ხალხი ერთს კურდღელს მოსდევს („კურდღელი საწყალი);

   „კარგად დავაკვირდი: ტყის პირს რომ მიაღწია, (ცოტა ხანს დაეყუდა ოღონდაც კაკაბია“ („ცრუპენტ. აღმზრდ.“, ნაწ. I, თავი III).

2. (ნაწილ.) იტყვიან დადასტურებისას: ცხადია, რასაკვირველია.
    

   „ოღონდაც, ოღონდაც!“ დააჭეშმარიტა დიაკონმა (ვარ.) („პაპასი და...“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.