ოხერ-მოხერ-ი

1. საუბ.
   ცუდი, ავი ზნისა.
    

   „წამო, მეგობარო, წამო, წავიდეთ, მოვშორდეთ ოხერ-მოხერ ხალხს!“ („დიდებ საჩუქ.“);

2. ვიგინდარა
    

   დღეიღან ოხერ-მოხრები მას ვერ გასთელენ ფეხითა („შენდამი“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.