რო

1. როგორც, ვით.
    

   ღობე რა ნაქარს დაიჭერს, ღობეა წნელით ნაწნავი, დაჰქროლნებს, შაიკუნჭება (ყოფჩელის გერი), რო ნაშალაის ბაწარი („ფშაველი და...“, XI).

   ხევსურთ, რო ზვავმა მთისამა, წინ მაიმძღვარეს ქარია („ბახტრიონი“, IV).

2. რომ.
    

   გულიც იქ იწევს, თვალიცა, იქ რო მაღალი მთებია („არაგვს“);როცა. რო მოსულა, აფხუშო აოხრებული დაჰხვედრია („აფხუშოობა“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.