რჯულ-ი

1. სარწმუნოება.
    

   რჯულს უხსენებს - სარწმუნოებას შეუგინებს, სალოცავებს გაულანძღავს.

   „(მუცალი) სულს არ აცლიდა ამოსვლას, კიდევ მიხსენა რჯულია“ („ალუდა...“, I).

   იხ. აგრეთვე: სარჯულავ-ი
2. წესი, ადათი.
    

   „მაგიერის გადახდა წესია, რჯულია, სახელია“! („მოკვეთ., მოქმ. III, გამოსვ..I).

   რჯულია? გაგიგონია?! შენც არ მომიკვდე თუ არ თავის ბრჯღლით ნაშოვნსა, რჯულია, პირი ასლოსა?! („მონადირე“, I).

3. დაუწერელი კანონი, ადათი, რომლითაც მთიელები ხელმძღვანელობდნენ სადაო საკითხების გადაწყვეტისას.
    

   ხევსურები ოფიციალურ სამსჯავროს ყურად როდი აგდებენ, თავიანთი ძველებური „რჯულით“, ჩვეულებით ხელმძღვანელობენ („ხევსურის თავი“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.