სადამ(ა), სადამე

1. სადმე, სადღაც.
    

   სურვილი სადამ გავგზავნე, შევკმაზე ქალებურადა („ფშაველი და...“, VI);

   ერთი კვირაა ალუდი გადაითხია სადამა („მამიდის დანაბარები“):

   „წუხელ ცუდ სიზმრები ვსინჯე, ლხინში ვიყოდი სადამე“(„ალუდა...“, III).

2. თურმე, როგორც ჩანს.
    

   „რუსს ყავლ გაუვიდ სადამ („ვინ არის მართალი?“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.