სამ(ა)

1. სადმე.
    

   (რაზიკაული) აღარც საგლოვოდ სამ მიდის, აღარც გვინახავ ლხინშია („იმედი რაზიკაული“).

2. სადღაც.
    

   შორს სამ აყმუვდა ნადირი, ხშირის ჩონჩხებს ძირშია („მთათ ძილი“)

3. როდისმე.
    

   კიდევ სამ გაყურებინებთ ჩემის ხირიმის ხმასაო („ნადირთა პატრონი“)

4. როგორც ჩანს, ეტყობა, რომ...
    

   „მოხუცმა სამ იკითხა: „ვინ მოიყვანეთო?“ „მოკლია მოვიყვანეთ, შენი ჭირიმე, მოკლია“. „ვინ გითხრათ, ეგ მაიყვანეთო, –გაჯავრდა სამა, – წაიყვანეთ, წაიყვანეთ, თორო, ან მე და ან თქვენაო“ („შთაბეჭდ.“, II) ბოლოს სამ როდისლაც გვიან, ბოლოს სამ კვეესა გაისმა, გლოვის წკარუნი ზარისა („ნანგრევთა შორის“, I).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.