სამამაცო (ვაჟა), ავი, ბოროტი.
- იმ ღამეს დარბაზს ასლანი სამავნეოსვე ჰფიქრობდა“ („სისხლის ძიება, VIII);
- „ვიდრე მსჯელობას დაიწყებს ჩემი თოთია, ჯერ ხუთივე თითს ულვაშებზე აისვამს პირაღმე, რომ თავის სახეს მრისხანება მიანიჭოს და „ულვაშიც სამავნეოდ“ დაუდგნენ, – „სამავნეოდ“ ანუ სამამაცოდ – და მერე განაგრძობს.“(„ვინ არის მართალი?“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.