ხის გრძელი და წვრილი ჯოხი, რომელსაც მობმული აქვს ანკესი, ან – მარყუჟუულად – ძუა (ჩიტების საჭერად).
- თვითეულს მათგანს ხელში საჭე ეჭირა. წვერებზე საჭეებს „შატივ“ ჰქონდა ძუა გაკეთებული („დარეჯანი“, V);
- შალვას... ანკესი ძუითურთ ნინიამ გაუმართა, ხოლო საჭე თვითონ შალვამ გამოსჭრა ტყეში, გაქერქა, გაათეთრა („შალვას ნანახი ხატი“, III).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.