სახელ-ი

1. ტანისამოსის სახელო.
    

   (დედამ) შვილს ორივე ხელი დაუჭირა და ძალად აყოფინებდა ახალოხის სახლებში („ოჰ, რა კარგი ხარ...“, I);

   ვინ შასდეგ საძელის გორსა, ვინ შასძარ ჯაჭვის სახელი? („ჩანაწერები“).

   იხ. აგრეთვე: სახლებ-ი
2. თასმა, რომლითაც გუდას იკიდებენ ან ჩამოკიდებენ.
    

   კაჩხაზედ ცალის სახელით გვერდგამოჭრილი თხის გუდა ეკიდა („ცრუპენტ. აღმზრდ.“, ნაწ. I, თავი III).

3. სახელს სდებს (..შასდებს, სახელის შადება)
   იხ. აგრეთვე: ს-დებ-ს, შა-ს-დებ-ს:სახელს შასდებს, შადება:მკვდართად სახელის
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.