სილაღე

1. ,,სიმხიარულე, კმაყოფილება“ (ა. შან.)
    

   ჩემთვის კვნესაში სილაღე რამდენი („შემომღუღუნე, ჩონგურო“).

2. რითაც ამაყობენ, – სიამაყე
    

   . ჩვენის ჯარისა სილაღეს - დროშას ვერ ავაფრიალებ („რაინდის ჩივილი) სილაღევ!

   მიმართავენ მოფერებით, ნიშნავს: საყვარელო! სიხარულო! ძვირფასო!

   „(თამარი) შენს საჩოხეს სძახს, სილაღევ, და ცხარის ცრემლით იღვრება“ („გიგლია“, I);

   „როგორა ხარ, ჩემო სილაღევ?“ („უძლ. ვირი“, III).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.