სრულ(ა)

1. სულ, მთლიანად.
    

   (ირმებს) რად არ გაუდეგ თოფითა. სრულ არ გასწყვიტე წყეულნი?. („ნადირთა პატრონი“);

   „შენი საქმე კია ეს სრულა, ბალღო“ – სთქვა ჩემზე დედამ („საშობაო მოთხრ.“ - სტუმრები).

2. სულ მუდამ, ყოველთვის.
    

   „ვაჰმე, რა ძნელი ყოფნაა ყოფნა სიცოცხლე ობლისა! სრულ წყევაკრულვა ჩემს თავსა, არსად ალერსი მშობლისა!“ („ეთერი“, II).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.