სულ-ი

1. სუნი.
    

   (მედუქნეებს), როგორც მელას ლეშზედ, მიეგნოთ ტაბლის სულზედ („ხმა მთიდამ“ – სურათი).

2. მიცვალებული, რომელიც ვითომც „სული“-ს სახით არსებობს საიქიოში.
    

   სული „ჯილდას“. „ღაბაბს“ ვისთვისაც გაიმეტებს, იმას ააღებინებს, იმას მოუმართავს ხელსა („ფშაველი და..“. II).

   სულებს გააწევენ

   სულით ილევა

   სულის ცხენს დაუყენებს

   სულთა კრეფა

   სულთა იქით - სულს გარდა.

   (მებატონე) თითონ: დაგარწმუნებსთ, რომ სულთა იქით არაფერი აბადია (ვარ.) („სოფლის სურათები“).

   იხ. აგრეთვე: გააწევ-ენ:სულებს გააწევენ, ილევ-ა, დაუყენებ-ს:წესს დაუყენებს, კრეფა:ფქვილის კრეფა
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.