სურიელ-ი

1. პირი, ვინმე
    

   „ვუყურებ (ცოლს), თვალი და თვალი ერთს სურიელზე ჰრჩება ერთხელ თვალიც ჩაუკრა“ („სცენები“ – ფშავლ. ცხოვრ).

2. „ქვეწარმავალი“ (ვაჟა).
    

   (მიცვალებულებს) ჩამოჰქცევიყო სახკარი.

   ზედ დასდიოდა წყალია.

   სხვას ყველას გაეძლებოდა, სურიელს ექნა ძალია: ვაჟსა წასძოვა ულვაში, ქალსა გიშრისა თმანია („ფშავლები“, – ძველს).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.