ანაფორა (ბერძ.) 1.

1. მღვდლის ზედა სამოსი, ფართო და გრძელი.
    

   „ახალგაზრდა მორჩილს კოჭებამდე დაშვებული გახუნებული ანაფორა მტვრით აქვს გასვრილი“ („არსენა მარაბდელი“ მ. ჯავახ.).

2. პოეზიაში ერთი და იგივე ბგერის, სიტყვების, ფრაზების, რითმების, სინტაქსურ-რითმული წყობის კანონზომიერი განმეორება სტრიქონის დასაწყისში.
    

   „ან ცას ღიმილით რად გავცქეროდი,ან რად ვიჭერდი შუქს მოკამკამეს“, ან „მესაფლავეს“ ვისთვის ვმღეროდი, ან ვინ ისმენდა ჩემს „მე და ღამეს“ („მერი“ გ. ტაბ.).

   წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3