ანტონოვი ზურაბ ნაზარის ძე

(1820-1854) ქართველი დრამატურგი. 951 წელს ჩაერიცხა გ. ერისთავის თეატრის დასში და დაიწყო პიესების წერა. ჩვენამდე 7 პიესამ მოაღწია: „მე მინდა კნეინა გავხდე“, „განა ბიძიამ ცოლი შეირთო“, „მზის დაბნელება საქართველოში“, „ქმარი ხუთი ცოლისა“, „ხევსურთა ქორწილი“, „ქოროღლი“, „ტივით მოგზაურობა ლიტერატორთა.“ ა. აგრძელებს გ. ერისთავის რეალისტურ ტრადიციებს. თავადაზნაურთა და ვაჭართა გვერდით მან სცენაზე გამოიყვანა გლეხობა, ქალაქის მოსახლეობის დაბალი ფენები მეზურჩვები, საზანდრები, „შარლატანები“. ანტონოვი ასახავს „ძველი“ და „ახალი თაობის ბრძოლას, დასცინის უნიათო ყალბ პატრიოტებს, ცხოვრებისაგან განდგომილ ლიტერატორებს. მოხდენილმა სცენებმა, სხარტმა რეპლიკებმა, ხალისიანმა ხალხურმა იუმორმა პიესათა ხანგრძლივი სცენური სიცოცხლე და პოპულარობა განაპირობა. ზოგი პიესა ღღემდე შემორჩა ქართულ სცენას.