თარხანი

1. არაბ.
   გადასახადებისაგან თავისუფალი და გარკვეული პრივილეგიების მქონე პირი, რომელსაც ეძლეოდა თარხნობის, ანუ შეუვალობის სიგელი. იხმარებოდა აზატის სინონიმადაც. თ.-ობას ანიჭებდნენ როგორც თავადაზნაურს, ეკლესია-მონასტრებს, დიდვაჭრებს, ისე გლეხებს. როსტომ მეფემ გ. სააკაძის შვილს იორამს უბოძა თ.-ობა. ამის შემდეგ მისი შთამომავალი თარხნიშვილებად იწოდებოდა, რაც გათავადებას ნიშნავდა.
2. გადასახადისაგან განთავისუფლებული ყმა.
    

   „ცხონებულმა პაპათქვენმა ოძელაშვილებს აზატობა გვიწყალობა, გაგვათარხანა“ („არსენა მარაბდელი“ – მ. ჯავახ.).

   წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3