იბნ

ნაწილაკი, რომელიც წინ დაერთვის მამის სახელს ან საგვარეულო სახელს და უდრის ქართულ „ძე“- ს. (არაბული ენის გავლენის ქვეყნებში). მაგ. აჰმედ–იბნ-აბდულაჰ აჰმედ ძე აბდულაჰისა. „ფარსმანმა შეირქვა აბუბექარ-ისმაილ იბნ ალ-აშარი“ („დიდოსტატის მარჯვენა“ კ. გამს.).