კოლორიტი

1. იტალ.
   ფერების შეხამება, რომელიც სურათის საერთო იერს (ნათელს, ბნელს) ქმნის.
2. გადატ.
   დამახასიათებელი იერი (ეპოქისა, ქვეყნისა, ადგილისა).
    

   აღმოსავლური კ. ადგილობრივი კ. კოლორიტული

   კოლორიტის მქონე.

3. მკაფიოდ გამოხატული, დამახასიათებელი. მსახიობმა კოლორიტული სახე შექმნა. თავისებური ელფერი.
    

   „დ. კლდიაშვილი განუმეორებლად მეტყველი, თავისებური კოლორიტის მწერალია“ (გ. ტაბ.).

   წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3