პოეტური თავისუფლება, თვითნებობა რითმის ან გრამატიკული კანონების მიმართ. ლოცენცია პოეტიკურ სტილისტიკაში ცმობილია როგორც პოეტის თავისუფლება – მკაფიო პოეტური გამოსახვის მიზნით დაარღვიოს ლოგიკურ–აზრობრივი, გრამატიკული და სტილისტური ნორმა. ამ საფუძველზე შექმნილი სახე ინარჩუნებს მხატვრულობას, ემოციურობას.
- (ანდ. ჭილ.) 1 „ტყემ მოისხა ფოთოლი, აგერ მერცხალი ჭყივის“. (ი. ჭავჭ.)
- „ან შენ მაშინ რა იცოდი, ან შენ გიჟმა რა იცოდა“ (ი. ჭავჭ.)
- „ვარდო, ვარდო, მტანჯ ჩემო, გვედრებ გულით მტკივანი“.
- მე და იმან უნდა ვიომოთ ნაქებ რო არის მკვლავითა“ (ვაჟა). ე. ი. აპოსტროფიც პოეტური ლიცენციაა.
წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი