მამული

1. მამაპაპეული, წინაპრებისაგან მიღებული უძრავ-მოძრავი ქონება და სხვა. ნაწარმოებია სიტყვისაგან „მამა“ (ანალოგიური წარმოშობისა იყო დედული, სიტყვისაგან „დედა“) შუა საუკუნეების ქართულში განსაზღვრავდა წინაპრებისაგან გადმოცემულ ნივთს, ქონებას, მხარეს, ქვეყანას, სამფლობელოს, ადათს, სარწმუნოებას და სხვ. მაგ. „მამული ქვეყანა“ მემკვიდრეობით მიღებული მიწა; „მამული შჯული“ მამაპაპეული სარწმუნოება; „ხრმალი მამული“ წინაპართა ხმალი; „მხარე მამული“ წინაპართა მხარე; „მამული სამკვიდრებელი“ წინაპართა საცხოვრებელი ქვეყანა და სხვა.
2. სამშობლო. მსაზღვრელი სიტყვიდან მ. იქცა დამოუკიდებელ არსებით სახელად და შეითვისა საზღვრული სიტყვის ცნებაც.
    

   წინაპართა ქვეყანა, ე. ი. სამშობლო. ასეთი მნიშვნელობით იხმარებოდა არა მარტო შუა საუკუნეებში, არამედ ბურჟუაზიულ ეპოქაშიც, ზოგჯერ კი იხმარებოდა თანამედროვე ქართულშიც. ი. ჯავახიშვილის აზრით, მ. „საგვარეულო მემკვიდრეობით მიღებული საკუთრების აღმნიშვნელ ტერმინად იქცა IX-X ს. ს.-დან.“ მამულო საყვარელო, შენ როსღა აყვავდები?“ („გაზაფხული“ ი. ჭავჭ.).

   წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3