მზითევი

ქონება, რომელსაც ქალს მისი ოჯახი გათხოვებისას ატანდა ქმრის ოჯახში. მ.-ის მოცულობა და შემადგენლობა დამოკიდებული იყო ქალის ოჯახის სოც.-ეკოა:“- მდგომარეობაზე, მემკვიდრეობის წესზე. საქართველოში მ. რაოდენობა აღირიცხებოდა წერილობით საბუთში მ.-ის წიგნში, რომელსაც ქორწილში დამსწრეებს აცნობდნენ. შემორჩენილ მ.-ის წიგნებში მოხსენიებულია: „საყდრის იარაღი“ (ხატი, ჯვარი), სასულიერო და საერო წიგნები, სამკაულნი და საუნჯენი, საპირფარეშო იარაღი, „აბანოს იარაღი“, ტანსაცმელი, ლოგინი, „სუფრის იარაღი“, „სამზარეულოს იარაღი“ და ა. შ.მ.-ის წიგნში, რომელსაც ქორწილში დამსწრეებს აცნობდნენ. შემორჩენილ მ.-ის წიგნებში მოხსენიებულია: „საყდრის იარაღი“ (ხატი, ჯვარი), სასულიერო და საერო წიგნები, სამკაულნი და საუნჯენი, საპირფარეშო იარაღი, „აბანოს იარაღი“, ტანსაცმელი, ლოგინი, „სუფრის იარაღი“, „სამზარეულოს იარაღი“ და ა. შ. ზოგჯერ მ.-ში ფულსაც ატანდნენ, სოლო დიდგვაროვანთა ასულებს ამალასაც აყოლებდნენ (გამზრდელს, პირისფარეშს, მერიქიფეს, მოლარეს, მედროშეს, მხლებელ-მოახლეს) (იხ. ვ. ბარნოვის „მიმქრალ შარავანდედში“ თინათინის მზითევი).მზითვად სხვა ქონებასთან ერთად მამულსაც ატანდნენ. ქალის გამზითვებას საქართველოს ბარში უფრო მეტი ყურადღება ექცეოდა, ვიდრე მთიანეთში. მთიელები მ.-ში ატანდნენ საქონელს, რასაც სათავნო ერქვა. მ..ის მიცემა ხდებოდა ქორწილის წინ ან ქორწილში (დარეჯანის მზითევი „კაცია-ადამიანში?!“; შორენას მზითევი „დიდოსტატის მარჯვენაში“; თავსაფრიანი დედაკაცის მზითვის სია; ქართველი ქალის მზითვის სია ი. გრიშაშვილის „შველი თბილისის ლიტერატურული ბოჰემის“ მიხედვით). საინტერესოა უმზითვობის პრობლემა დკლდიაშვილის მიხედვით.