სპარსული პოეტიკის მიხედვით თოთხმეტმარცვლიანი სალექსო ფორმა, როდესაც ყოველ სტრიქონს ან ბაიათს მოსდევს მოკლე დანამატი მისამღერი. ამ უკანასკნელს (მისამღერს) დამოუკიდებელი რითმა აქვს, მისამღერის დამატებითი ნებისმიერი სალექსო ფორმა შეიძლება მუსტაზაღად გადაიქცეს ეს სალექსოფორმა იხმარება გარდამავალი ხანის ქართული პოეზიაში. ქართულ პოეზიაში მ.-ებით ცნობილი არიან ალ. ჭავჭავაძე და ბესიკი. მ. იგივე მუხამბაზია, თუ არმივიღებთ მხედველობაში ლექსის შინაარსეულ კილოს (მუხამბაზი სატრფიალო-სამიჯნუროა, ხოლო მ.-ს ახასიათებს სევდიანი შინაარსი.
- „ცრემლთაისარჩი მოსისხარნი ჩვენდა არენით,/ილმენით გულნი, ჭირნახულნი შეგვიწყნარენით, უცხონი თემით, სოფლის ცემით, გავიგარენით./უჭკნობნი ვარდნი ამა დარდით დავიბძარენით, /არ ითქმის ენით, არცა სმენით, ესიკმარენით! (ბესიკი).
წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი