ინდური იგავ-არაკების კრებული. შედგენილია დაახლ. III-IV ს.ს. უცნობი ავტორის მიერ. თავდაპირველად გამიზნული იყო მეფის შვილებისათვის ასწავლიდა ცხოვრებისეულ სიბრძნეს. VI ს. ფალაურ „პ“ დაედო საფუძვლად „ქილილა და დამანას“ სახელწოდებით ცნობილ არაბულ ვერსიებს თარგმანი გავრცელდა ევროპისა და აზიის ბევრ ქვეყანაში. ქართული თარგმანი უკავშირდება არაბულიდან სპარსულ ენაზე გადმოტანილ ქაშეფისეული ვერსიის დამუშავებას – „ანვარე სოპაილის“. იგი სპარსულიდან სიტყვასიტყვით უთარგმნია გახტანგ VI-ს, ხოლო გაუმართავს ს. ს.ორბელიანს.
წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი