სახელო

თანამდებობა ძვ.საქართველოში, მოხელის „გასაგებელი“ (საბა). „სახელო“ ხელიდან წარმოსდგება. „სახელოთა სჯანი“, ანუ მართვა-გამგეობის საქმეთა წარმართვა მეუფის საზრუნავს შეადგენდა. გაერთიანების ხანის საქართველოში ცენტრ. სამოხელეო აპარატი დარგებად იყო დაყოფილი (ვეზირები, სავაზირო). შემუშავდა სახელოთა სიმბოლოები, ნიშნები რომელთაც გადასცემდა მეფე უწყებათა მთავარ მოხელეებს (მაგ. ოქროს ლომისთავიან არგანსა და ხმალს–ამირსპასალარს, „თვალედ“ ბეჭედს „მოლარეთუხუცესს). დასტურლამალით“ განსაზღვრულია სახელოების განაწესი, მათი „წესითა შემსგავსებითა.“ გამგებლობა დიდი სახელოები მსხვილ ფეოდალებს ეჭირათ (ხშირად ერთ კაცს რამდენიმე სახელო ეკავა). მოხელის სახელო მოხელის შემოსავლის ფრიად მნიშვნელოვან წყაროს წარმოადგენდა, მის ერთგვარ საკუთრებად იყო მიჩნეული და ზოგჯერ კიდეც იყიდებოდა. ჩვეულებრივ ს. მემკვიდრეობით გადადიოდა („ვეფხისტყაოსანში“ ტარიელ მამამის სიკვდილის შემდეგ მისი თანამდებობა დაიჭირა ამირბარობა), რასაც აჯის საფუძველზე მეფე წყალობა-ბოძების სპეციალური აქტით დაამტკიცებდა „სახელოს გაცემის“ საბუთს. მეფის სახლთუხუცესი წარმოადგენდა. დაკანონებული იყო სახელოს „სისხლი“ მოხელის დაჭრისა და მკვლელობის საგანგებო საზღაური. საფეოდალოებში სახელმწიფოსაგან განკერძოებული სახელოები არსებობდა.