სახოკია თედო ტიმოთეს ძე

(1868-1956) – (ქსე) ქართველი მწერალი,„მთარგმნელი, ეთნოგრაფი, ლექსიკოგრაფი. 1884 წ-დან სწავლობდა თბილისის სას. სემინარიაში, საიდანაც გარიცხეს მოსწავლეთა არალეგარულ წრეში მონაწილეობისათვის, 1880 წ-დან სწავლობდა ჯერ ჟენევის უნ-ში, შემდეგ პარიზის სორბონის უნ-ში. ლიტ. მოღვაწეობა დაიწყო 1888 წ. ი. ჭავჭავაძის „ივერიაში“, 1901 წ. თანამშრომლობდა რომში მ. თამარაშვილთან, 1902 წ. საფრანგეთში მყოფი ქართველების არალეგარულ გაზეთ „საქართველოს“ თანარედაქტორი იყო. აქტიურად თანამშრომლობდა საქართველოს ჟურნალ-გაზეთებში ( „დროება“, „სახალხო გაზეთი“, „ნოვოე ობოზრენიე“, „კავკაზი“), განსაკუთრებით კი „ცნობის ფურცელსა“ და „მოამბეში“, რომლებისთვისაც პარიზიდან აგზავნიდა წერილებს. 1906 წ.ციმბირში გადაასახლეს გადასახლებიდან გაიქცა, მოახერხა საზღვარგარეთ წასვლა. 1926 წ-დან საბოლოოდ დაბრუნდა თბილისში, აქტიურად იღვწოდა ლიტერატურულ და პედაგოგიურ სარბიელზე. ქართული მთარგმნელობითი ლიტერატურის მნიშვნელოვანი შენაძენია სახოკიას თარგმანები: ბოკაჩოს „დეკამერონი“, მოპასანის, ვოლტერის, ზოლას, დოდეს, ანდერსენის და სხვათა თხზულებანი. სახოკიამ შეკრიბა და გამოაქვეყნა „ქართული ანდაზები“ (1967 წ.), ,„ქართული ხატოვანი სიტყვათქმანი“ და სხვა.