ყმა

1. ბატონყმობის დროს – მემამულის (ბატონის მიწაზე მცხოვრები გლეხი, რომელსაც არ გააჩნდა წარმოების საშუალებანი, ამუშავებდა მემამულის მიწას და აძლევდა მას ღალას
2. ბატონყმობის დროს – ბატონის ქვეშევრდომი, ხელქვეითი, ყმა.
3. რომელიმე ხატის, სალოცავის მლოცველი ოფშავ-ხევსურეთში;
4. გადატ.
   მორჩილი, მსახური, ხელქვეითი. ყმად გაიხადა.
   წყარო: სასკოლო ლიტერატურული ლექსიკონი-ცნობარი/ ეთერ კაკალაძე, ნინო ბერიძე ; [რედ.: ნაზი მიქელაძე]. - ბათუმი : ალიონი, 2002. - 524გვ. ; 20სმ.см.. - ISBN 99928-43-54-3