ქრისტიანული ღვთისმეტყველების უმთავრესი დოგმატი, რომლის მიხედვით, ღმერთი ერთია თავისი არსებით, მაგრამ „სამგვამოვანია“ (სამპიროვანი, სამბუნებოვანი); მამა ღმერთი, ძე ღმერთი (ლოგოსი – „სიტყვა“) და სულიწმიდა; სამების წევრნი თანასწორნი და თანაარსნი არიან. ტერმინი „სამება“ ქრისტიანულ ლიტერატურაში ჩნდება II საუკუნის მიწურულში (თეოფილე ანტიოქიელი, ტერტულიანე), სახარებაში იგი არ გვხდება, თუმცა იგულისხმება ნათლისღების ფორმულაში. სამების დოგმატი დააგინეს ნიკეის პირველ მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე (325 წ.) და იგი დაზუსტდა კონსტანტინოპოლის მეორე მსოფლიო კრებაზე (381 წ.).
წყარო: ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.)) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. მეტრეველი, აკად. ა. არაბული].- თბ. : [საქ. მეცნ., აკად. სტამბა], 2023.- 20,5 სმ .- ბიბლიოგრფ. 341-343. - ISBN 978-9941-8-5870-3 : [ფ.ა.]
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი