თავის დახრა

მიბრძანა, ახლოს მიმისვა, „მოდიო, თავი დახარა 541,4;

ვითა წესია, რცხვენოდა, როდამ მზემ თავი დახარა შნმ 1750,3

ლაშქარნი მოდგეს, სალამად, ვეზირმა თავი დახარა ზილ., 117,3;

ზამბახმან პირი გაშალა, იგ თავი სრულ მან დახარა თ. I, 5, 16,1;

თავის მოდრეკა - სულნი გაიქცეს, მოდრიკა თავი გიშრისა ტალამან 1327,3;

ზეუკუნ-იპყრა იოვანე ჴელი და თავი მოუდრიკა სინ., 80,9;

არა მოუდრეკს თავსა სიმდაბლით ძმათა მ. სწ., 72,10;

ძიძისა სირცხუილისაგან თავი მოიდრიკა ვისრ., 83,19;

თავის დადრეკა - იონას თავი თჳსი ქუე დაედრიკა ეფრ., 48,10;

მაღრანსა რა ესე ესმა, თავი დაიდრიკა და უკუდგა საბა, II₁, 205,12.