თვალთა შედგმა

ვერვის შეუდგმან საჭვრეტლად თვალი, მართ ვითა მზისადა 1227,3;

მზჱ ქმნული ღმრთისაჲ არს და თუალნი ვერვინ შეუდგნის ევსტ., 38,23;

ვითარღა თუალნი შევადგნეთ პილატეს სინ., 152,13;

ვით მზისა სხივსა საჭერეტლად თვალი არ შეედგამება ომ., 28,2;

რამდენჯერცა შევხედევდით, თვალთა შედგმა შეგვეზარნეს თან., 1122,3;

ჰკუირობდა მუნა მყოფელი, თქუეს „შეუდგამსო რა თუალი“ ფეშ., 143,2;

ფერი ცეცხლებრნი მნათობნი, ვის თვალთა შედგმად ზარობენ არჩ. I, 267,25;

ჭაბუკმან მან მის შვენიერისა სახისა, თმახუჭუჭისა პირსა მიხედა და თვალი შეადგა საბა, II₂, 72,19.