პირის დაყოფა

შენი ვიყო სადამდისცა დამიყოფდეს მიწა პირსა 409,4;

დაიყო პირი, რომელი იტყოდა სიცრუესა ფს., 62,12;

თქუენის ტახტის ლოცვისაგან ამან პირი ვერ დაიყოს შნმ 2434,3;

პირი და ენა დაეყო ყოველსა შენსა უქებსა თ. I, 19,34,2;

ღმერთს მადლი მისცენ, ის ლოცონ, ავის მთქმელთ პირი დაჰყონო არჩ. I, 41,184,4;

შენ შენთვისა იყავ, პირიცა დაიყავ, ნურავის ეტყვი გურ., 210,210,4.